Εισαγωγή στην 3η Διαβούλευση: ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΜΕ

Το θέμα της φετινής μας Διαβούλευσης είναι πολύ δύσκολο. Τίθεται σχετικά αργά όχι όμως χωρίς ελπίδα. 35 χρόνια είναι πολλά για να το θυμόμαστε περιστασιακά όχι όμως μέγεθος χρόνου που θα μάς κάνει να ξεχάσουμε. ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΜΕ. Η περίοδος της ολοκληρωτικής δικτατορίας Ενβέρ – Ραμίζ, εκτός της μεθόδου αρπαγής της υπεραξίας των εργαζομένων και των αγροτών και των διώξεων κατά πάντων διαφωνούντων, στιγματίστηκε:

- με τις εκτελέσεις,

- με δολοφονίες,

- με απαγωγές,

- με εξορίες,

- διακρίσεις κάθε λογής,

- με αρπαγή της ιδιωτικής, της κοινοτικής και της εκκλησιαστικής περιουσίας,

- με κάθε είδους ταπείνωση λόγω της εθνικής και θρησκευτικής ταυτότητας,

- με την κατάταξη ενός ποσοστού Ελλήνων στις ρατσιστικές μειονοτικές ζώνες.

Είτε το θέλουμε να το πιστέψουμε είτε όχι, την περίοδο εκείνη, η Ελληνική Κοινότητα στα χωριά της και στις πόλεις της δέχθηκε ισχυρό πλήγμα, ένα είδος εγχείρησης – λοβοτομής. Το πλήγμα έγινε ρήγμα ανάμεσα σε “συνεργάτες” του καθεστώτος και σε “εχθρούς του λαού”.

Η επίσημη αναγνώριση, από την Ελληνική Πολιτεία, του διαχρονικά διωκόμενου Ελληνισμού στην Αλβανία θα έπρεπε να έχει συντελεστεί. Να είναι ο νέος θεμελιακός λίθος για την επανέναρξη στης Βορειοηπειρωτικής Κοινότητας. Όχι να βρίσκεται ως ζητιάνος στην μητροπολιτική της πατρίδα για χαρτιά και μαύρη εργασία. Η Ελληνική Πολιτεία, η οποία κατέστη ο διαμεσολαβητικός μοχλός δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων στην Αλβανία μέσω της θέσης της στους διεθνείς οργανισμούς (ΕΟΚ - ΕΕ, ΝΑΤΟ, ΟΗΕ, ΔΑΣΕ – ΟΑΣΕ, Συμβούλιο της Ευρώπης κ.λπ.) θα έπρεπε να ενισχύσει την συμφιλίωση – ομόνοια των Ελλήνων την οποία με ελλείψεις προσπάθησε η ομώνυμη οργάνωση Δημοκρατική Ένωση Εθνική Ελληνική Μειονότητα ΟΜΟΝΟΙΑ και αργότερα το ΚΕΑΔ ως πολιτική της προέκταση. Δεν υπήρξε από την επίσημη Ελληνική Πολιτεία – Μητροπολιτικό Κέντρο η οδηγία για έναν απολογισμό μέσα στην Βορειοηπειρωτική Κοινότητα ως βασική προϋπόθεση ένταξης στον εθνικό κορμό μαζί με όσους κι όσες δεκάδες χιλιάδες είχαν στερηθεί απόλυτα την εθνική τους ταυτότητα από τη λειτουργία των ρατσιστικών μειονοτικών ζωών. Έτσι δεν υπήρξε ούτε η μεταμέλεια – συγγνώμη και δεν υπήρξε η αποδοχή – συγχώρεση.

Το συλλογικό Βορειοηπειρωτικό Τραύμα συνεχίζεται μέχρι και σήμερα προκαλώντας στα θύματα ένα αγιάτρευτο πόνο, ένα αίσθημα αυτο-απαξίωσης, μια υποβολή σιωπής μέσω του ελλείμματος αναγνώρισης του αγώνα που έδωσαν να κρατήσουν όρθια την εθνική τους συνείδηση. Το Βορειοηπειρωτικό Τραύμα μεταδίδει στην Κοινότητα την καχυποψία, τη διαρκή αμφισβήτηση, το διαρκές ανεκπλήρωτο. Επίσης, επιβεβαίωσε τους θύτες για την απρόσκοπτη συνέχεια του βίου τους χωρίς απόδοσης μομφής για την εκούσια ή ακούσια συνεργασία τους. Η συνέχεια του ρήγματος που επέφερε το δικτατορικό ολοκληρωτικό κατασκεύασμα επιβεβαιώνεται σε νέες πολιτικές διχοτομήσεις της κοινότητας, στις εσωτερικές έριδες για πλείστα καθημερινά ζητήματα, στην εξατομίκευση της λύσης των προβλημάτων της και στην απομάκρυνσή της από κοινούς αγώνες για τα απαράγραπτα δικαιώματά της, τόσο στην Αλβανία όσο και στην Ελλάδα.

Φωτεινή εξαίρεση αποτελεί η δράση της Ένωσης Πρώην Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Βορειοηπειρωτών η οποία από το 1991 μέχρι και το 2006 προέβη σε σημαντικούς αγώνες αφενός της αναγνώρισης των μαρτύρων Ελλήνων κι αφετέρου της προσπάθειας να κρατηθεί η Κοινότητα στον τόπο της συνδυάζοντας αιτήματα οικονομικά και θεσμικά για την ουσιαστική ένταξη της Κοινότητας στον εθνικό κορμό. Για μια 15ετία κινήσεις, διαδηλώσεις, απεργίες πείνας, παραστάσεις σε αρμοδίους, διαμαρτυρίες αντιμετωπίστηκαν με ψευδείς υποσχέσεις, με διαψεύσεις καθώς και με τις τραγικές συνέπειες της στημένης δίκης των 5 της ΟΜΟΝΟΙΑΣ. Η κατάληξη ήταν μια ψευδής αναγνώριση, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας σε μια υπόγεια αίθουσα του Υπουργείου Εσωτερικών. Μαζί μας, είναι, σήμερα -ωσεί παρών- και ο Κώστας Κυριακού, ο οποίος θα μπορούσε να έριχνε φως στις μεθοδεύσεις που αντιμετώπισε ένας τίμιος αγώνας.

Στο σκεπτικό μας καλύπτουμε όλη τη χρονολογική περίοδο των διώξεων πριν και μετά το καθεστώς Ενβέρ – Ραμίζ. Στην πρώτη περίοδο ανεξαρτησίας του αλβανικού κράτους έχουμε καταπατήσεις ελληνικών εκτάσεων από δήθεν αγάδες και συγκρούσεις, έχουμε την απαγόρευση της λειτουργίας των ελληνικών σχολείων μέχρι και την δικαίωση του αγώνα της Κοινότητας στο Δικαστήριο της Χάγης, έχουμε την μεθόδευση της Αυτοκεφαλίας για μια “εθνική” Ορθόδοξη Εκκλησία κι αργότερα τα δεινά που επέφερε ο μικρός εμφύλιος πόλεμος στην ίδια την Κοινότητα στην περίοδο της κατοχής. Μετά τη μεταπολίτευση έχουμε πολλές διώξεις, απαγωγές, δολοφονίες, την απαγόρευση της ΔΕΕΕΜ ΟΜΟΝΟΙΑ ως νόμιμου κόμματος, απελάσεις ιερωμένου και διπλωμάτη και φτάνουμε στη δολοφονία των Γκούμα – Κατσίφα και στην άδικη δίωξη του Μόντη Κολίλα καθώς και σε ένα πλήθος ομογενών μας από την Ελλάδα και τη Βόρειο Ήπειρο με ειδικό καθεστώς στα σύνορα. Στην περίπτωση την τελευταία είναι χαρακτηριστική η απαγόρευση εισόδου του μέλους της πρωτοβουλίας μας, Κώστα Δημητρόπουλου καθώς και άλλων όπως και τις συστηματικές καθυστερήσεις που έχουν Ομογενείς μας, οι οποίοι έχουν παρέμβει στην Αλβανία για την προάσπιση των εθνικών τους δικαιωμάτων.

Το εγχείρημά μας είναι πολύ δύσκολο αλλά όχι ακατόρθωτο. Άλλωστε το συντριπτικό μέγεθος της Γενοκτονίας των Ποντίων αναγνωρίστηκε μετά από 80 χρόνια περίπου από την Ελληνική Πολιτεία ύστερα από έναν αγώνα με πρωτεργάτη τον αείμνηστο αγωνιστή Μιχάλη Χαραλαμπίδη.

Έχουμε πολλά στα χέρια μας, λίγους ανθρώπους αλλά όχι λιγοστούς. Στόχος μας είναι η δημιουργία ενός ουσιαστικού φορέα – αρχείου που θα ξεκινήσει να συλλέγει όλο το οπτικοακουστικό κατάλληλο υλικό που βρίσκεται διεσπαρμένο, βιβλία με αναφορές, δημοσιεύσεις μαρτυριών καθώς και μια νέα προσπάθεια καταγραφής νέων μαρτυριών των ίδιων των κρατούμενων, των εξόριστων, των θιγμένων, των υφισταμένων διακρίσεις ή συγγενών τους και ανθρώπων από το περιβάλλον τους. Στόχος αυτού του φορέα – αρχείου είναι η κατάθεση όλου του υλικού στους αρμοδίους φορείς της Ελληνικής Πολιτείας προκειμένου δημόσια, σε ανοιχτή - λαμπρή εκδήλωση να εορταστεί η αναγνώριση του πολιτικά διωχθέντος Ελληνισμού στην Αλβανία, να καθιερωθεί ημέρα τιμής για τους μάρτυρες του Ελληνισμού στην Αλβανία και να τοποθετηθεί μνημείο σε κεντρικό σημείο της Αθήνας για αυτούς. Δεν ξεχνούμε και την υπόθεση ανάπλασης και τοποθέτησης του αγάλματος της Βορείου Ηπείρου, της οδού Τοσίτσα, την οποία οι αρμόδιες αρχές του Δήμου Αθηναίων έχουν υποσχεθεί.

Διάφορες δράσεις θα μπορούσαν να είναι υποστηρικτικές του όλου εγχειρήματος. Ενδεικτικά:

-Διοργάνωση επιστημονικού συνεδρίου με νομικούς, ιστορικούς και πρώην διπλωμάτες που θα τεκμηριώνει την αναγκαιότητα της αναγνώρισης του διωκόμενου Ελληνισμού στην Αλβανία και των τιμών που αυτή προϋποθέτει

-Έκδοση δελτίου του φορέα – αρχείου που θα ενημερώνει εκτάκτως ή τακτικά τα πρόσωπα που ενδιαφέρονται

-Εκδηλώσεις σε συνεργασία με Αδελφότητες Βορειοηπειρωτών κατά τόπους, όπου ζουν μέλη της Κοινότητας

-Τραπέζια μαρτυριών με προσκεκλημένους από τις δυο πλευρές με στόχο τη συγγνώμη και συγχώρεση

-Διοργάνωση ”Δίκης” των Χότζα – Αλία με στόχο την κατάθεση μαρτύρων κατηγορίας και πιθανόν υπεράσπισης κατά το πρότυπο του Δικαστηρίου των λαών*

-Πρόχειρη κατασκευή μεταφερόμενου μνημείου από που με σύντομο τρόπο μέσω φυλλαδίου, μια ομάδα του φορέα - αρχείου θα ενημερώνει τους συμπολίτες μας

Καλούμε άπασες αδελφότητες και άπαντα σωματεία του χώρου, υποστηρικτές Ελλαδίτες και Έλληνες της Κύπρου, της Ιταλίας, όπου ζουν Έλληνες γηγενείς ή μετανάστες να ενισχύσουν ενεργά την προσπάθεια αυτή.

γκ

*Το Διεθνές Δικαστήριο για τα Εγκλήματα Πολέμου, The Russell Tribunal, χωρίς να έχει επίσημη νομική υπόσταση ιδρύθηκε το 1966 από τον Bertrand Russell, για τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν στο Βιετνάμ σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο. Το Δικαστήριο των Λαών θα δίκαζε τα διεθνή εγκλήματα τις παραβιάσεις του Διεθνές Δικαίου, που κάλυπταν τα επίσημα διεθνή δικαστήρια. Μέλη του ήταν διάφορες γνωστές προσωπικότητες, κάτοχοι Βραβείων Νόμπελ, διανοούμενοι και ακτιβιστές. Αργότερα άλλα λαϊκά δικαστήρια για τα εγκλήματα των δικτατόρων στη Λατινική Αμερική και στο Ιράκ. Το 2009 πραγματοποιήθηκε το Δικαστήριο των Λαών για την Παλαιστίνη. https://www.russelltribunalonpalestine.com/en/