Παρέμβαση του Γιώργου Τασιόπουλου

Β. Ήπειρος – ΝΑ ΞΑΝΑΓΡΑΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΝΗΜΟΝΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΤΗΣ

Γεννήθηκα σε μια εποχή που αναζητούσε τους ήρωές της, που από μικρά παιδιά σαγηνευόμαστε από ηρωικές πράξεις αυτοθυσίας. Όλοι οι συνομήλικοί μου ήθελαν να μοιάσουν σε κάποιο ήρωα. Οι ήρωες υπήρχαν στα παραμύθια της γιαγιάς μας, στη μυθολογία του τόπου μας, στα βιβλία μας, στις γιορτές μας τοπικές και εθνικές, στα πρόσωπα των παππούδων μας που πολέμησαν για την πατρίδα, σε μια δυσκολη ζωή για την επιβίωση.

Στην εποχή μας όλα άλλαξαν. Η σχέση μας με τον ηρωισμό ατόνισε!
Το σύστημα της ακύρωσης, του αναθεωρητισμού προσπαθεί να εξαφανίσει τους ήρωες.
Θυμάστε το βιβλίο της Ρεπούση με τους Κλέφτες της Οθωμανοκρατίας στο βιβλίο να περιγράφονται με μικρό "κ" ή τους πρόσφυγες της Σμύρνης να συνωστίζονται στην προκυμαία για αναχώρηση;

Πόσο διαφορετική έγινε ως ιστορική εικόνα, ως ζωντανή ιστορία η εκτέλεση των πατριωτών στην Καισαριανή όταν δημοσιεύθηκαν οι φωτογραφίες των ηρώων - εκτελεσμένων να περπατούν αγέρωχοι για να αντιμετωπίσουν τους εκτελεστές Ναζί με υψωμένη τη γροθιά τους; Όταν μετά τη ανάρτηση των φωτογραφιών απέκτησαν πρόσωπο, μπήκε η λεζάντα του ονόματός τους κάτω από τη φωτογραφία, δημοσιεύθηκαν οι προσωπικές τους ιστορίες;

Έτσι και η ιστορία των χρόνων των διωγμών στη Β. Ήπειρο πρέπει να ξαναγραφτεί.
Να γραφτεί πρώτα η 'μεγάλη αφήγηση" από την αρχή, η ιστορία της Ηπείρου των αρχαίων, των μέσων χρόνων έως τις σιδερένιες φυλακές στα σκλαβωμένα χρόνια του προηγούμενου αιώνα, και μέχρι τα σημερινά θλιβερά γεγονότα.

Χάρη στην αφήγηση καταφέρνουμε να δούμε μία προσωπικότητα που μας συνδέει με τους άλλους, που μας επιτρέπει να επιστρέψουμε επιλεκτικά στο παρελθόν μας, προετοιμάζοντας μας ταυτόχρονα να αντιμετωπίσουμε το μέλλον που οραματιζόμαστε.
Όπως ένας άνθρωπος αποδυναμωμένος από τις συμφορές της ζωής καταφεύγει σε μια αντισταθμιστική φαντασίωση για να μην καταλήξει στον θάνατο, αυτό συμβαίνει και με τη συλλογική φαντασίωση στις δύσκολες εποχές της κοινωνίας, του τόπου, του έθνους.

Στην εθνική αντίσταση οι πρωτεργάτες, τα πρωτοπαλίκαρα του αγώνα, ξαναβαπτίζονταν με τα ονόματα των ηρώων του '21 και ο Βασίλης Ρώτας γύριζε τα βουνά της Ελεύθερης Ελλάδας με το θίασο της ΕΠΟΝ παίζοντας το "ΝΑ ΖΗ ΤΟ ΜΕΣΟΛΌΓΓΙ". Επέστρεψαν πίσω ένα αιώνα σστο αθάτο ΄21 για να αντλήσουν ψυχική δύναμη από τον αγώνα των παππούδων τους.

Θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι η ηρωοποίηση αποτελεί ένα νόμιμο μηχανισμό άμυνας, μία προσαρμογή σε ένα ρημαγμένο κοινωνικό πλαίσιο. Και πάντα οι νέοι ήρωες είναι ακριβώς οι τρελοί του χωριού, εκδικητές της μετριότητας μας, όπως ήταν στις ημέρες μας ο  Θεόφιλος Γεωργιάδης, ο Σολωμός Σολωμού, ο Τάσος Ισαάκ, ο Κωνσταντίνος Κατσίφας.
Πρέπει οι ήρωες των φυλακών να αποκτήσουν όνομα, πρόσωπο, να περιγραφεί ο αγώνας τους, η θυσία τους να βρει τα ανάλογα λόγια του ηρωικού τους Αγώνα!
Δεν φτάνει η καταγραφή του αριθμού των διωγμένων, πρέπει να γραφεί ξεχωριστά η ιστορία του καθενός ως ιστορία, ως ιστορικό μυθιστόρημα, να γίνει αρχείο προφορικών αφηγήσεων, να γίνουν εκδηλώσεις μνήμης!

Να οριστεί ημέρα μνήμης σταθερή που θα τους μνημονεύουμε, θα τους θυμόμαστε και θα θυμόμαστε για να αντλήσουμε δύναμη και να συνεχίσουμε ξανά το γαϊτανάκι της ιστορίας!