Ο Κώστας Μίσσιος, από την Βραχογοραντζή, απόγονος εθνομαρτύρων του μακελειού της Γλίνας, αφηγείται

ΣΑΝ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΜΑΥΡΗ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ.

ΠΟΤΕ ΝΑ ΜΗ ΕΡΘΕΙ ΤΕΤΟΙΑ ΜΕΡΑ!

ΠΟΥ ΟΙ ΜΠΑΛΙΣΤΕΣ ΤΑ ΣΚΥΛΙΑ

ΜΑΣ ΕΣΚΟΤΩΣΑΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ...

Είναι ένα μοιρολόι πόνου και συγκίνησης βγαλμένο μετά το αποτρόπαιο έγκλημα μέσα από την ψυχή των Γλινογοραντζηνών και τραγουδιόταν σε όλα τα χωριά της Ρίζας σε πανηγύρια και γιορτές: Ο Νετζιο μπέης το σκυλί με τον Dilo Kacuqi / τα πολυβόλα στήσανε στη ρεματιά / και βάφτηκε στο αίμα το χαλίκι…

Μια από τις πολλές τρανταχτές αποδείξεις που διαψεύδει ορισμένους κύκλους πως δήθεν το έγκλημα διαπράχθηκε από τον κατοχικό φασισμό, ενώ διαπράχθηκε από τους ανεπίσημους συνεργάτες του, Μπαλίστες!

Είναι απορίας άξιον για ένα άλλο θέμα που μας κάνει εντύπωση όταν διαβάζουμε από τους ιθύνοντες με διαφορετική ονομασία των δυο μνημείων!

Το μνημείο στη θέση της εκτέλεσης το ονομάζουν μνημείο πεσόντων, ενώ εκείνο της Γλίνας το αναφέρουν μνημείο ηρώων και τους ρωτάω να μας εξηγήσουν τη διαφορά. Μήπως εκείνο των ηρώων είναι ολοκληρωμένο με τα ελληνικά γράμματα και πάνω ο Σταυρός, το σύμβολο της χριστιανικής μας πίστης; Ενώ αυτό στα Καμίνια [1] (το βασικότερο διότι εκεί διαπράχτηκε η τραγωδία από τις μεγαλύτερες στα βορειοηπειρωτικά χρονικά) στις 2 Αυγούστου του 1943 σε ένα πύρινο καλοκαίρι της μαύρης Δευτέρας είναι ακέφαλο χωρίς Σταυρό και τα ονόματα των παλικαριών είναι ξενόγλωσσα; Δηλαδή δεν είναι στη μητρική τους γλώσσα, δεν είναι στη γλώσσα όταν τα πρωτονανούρισε η μάνα τους… Δεν γράφονται με τα ονόματα της βάπτισης του καθενός αλλά με την αλβανική γλώσσα! Με τη γλώσσα των εγκληματιών εθνικιστών κατσαπλιάδων που τα παρέσυραν με δημαγωγία πως δήθεν τα ζητάει η Κομαντατούρ στο Λιμπόχοβο, ενώ είχαν επιλέξει τη ρεματιά στα Καμίνια για το μακελειό!

Και πριν πάρουν το δρόμο για το Λιμπόχοβο ήταν περικυκλωμένοι από όλες τις πλευρές από ασπροσκούφηδες με το Β (Balli Kombëtar) κεντημένο στο μέτωπο και βαριά οπλισμένοι [2]. Ανήμπορα τα παιδιά μας να φέρουν αντίσταση με άδεια χέρια, πέφτανε πάνω τους βροχή οι σφαίρες από τα πολυβόλα που ήταν στημένα στον αυχένα στα Καμίνια!

Τα λυσσασμένα σκυλιά του Νέτζιο Μπέη και Φέμι Κούλα που ήταν εκατοντάδες δεν χόρτασαν μόνο με σφαίρες αλλά και με πέτρες, ούρλιαζαν σαν ύαινες και βρίζανε στη γλώσσα τους “kerma djemte e kakovet, gjaure te mutit ketu te qelbeni” πού εξηγείται στα ελληνικά: ψόφος στα παιδιά της Κάκως, σκατορωμιοί εδώ θα βρωμίσετε! Ας μας εξηγήσει κάποιος λοιπόν, αν ήταν παρών ο κατοχικός φασισμός που πράγματι κυριαρχούσε την περίοδο εκείνη, ας μας εξηγήσει ποιος έβαλε τις φωτιές και το ολοκαύτωμα στα σπίτια των δύο χωριών μας που οι ίδιοι της βρώμικης εθνικιστικής οργάνωσης ήταν οι πρωτεργάτες!

Κάνουμε έκκληση στους ανιστόρητους να μην παραποιούν και να διαστρεβλώνουν την ιστορία γιατί αυτή είναι γραμμένη με την πραγματική εξέλιξη των γεγονότων,!

Εμείς τα τέκνα τους που δεν γνωρίσαμε πατρική αγκαλιά παρακαλούμε πολύ να σταματήσουν αυτές οι προσβλητικές ψευτοδικαιολογίες πού είναι εις βάρος των γονιών μας, των συγγενών μας και γενικά αυτών που προσπαθούν να καπελώσουν μία πραγματικότητα! Δεν πηγαίνουμε στην επίσημη τελετή για το ολοκαύτωμα αλλά στον μνημείο μας στο χωριό. Η Γλίνα το “σήκωσε” το ζήτημα του μνημείου με ελληνικά τα ονόματα των εθνομαρτύρων με απόφαση τού χωριού που εγκρίθηκε από πάνω. Το πρόβλημα είναι γιατί το βασικό μνημείο του εγκλήματος έμεινε έτσι όπως το χαρακτήριζε το δικτατορικό καθεστώς δηλαδή Μνημείο Θυμάτων γενικά για όλους και με μια επιγραφή που γράφει: Σε αυτή τη θέση οι κατακτητές και προδότες εκτέλεσαν τού χωρικούς... χωρίς να γράφει κατοίκους ή πολίτες της περιοχής μας.

Εμείς τα παιδιά τους για τους, γονείς μας, που τόσα πολλά υποφέραμε μία ολόκληρη ζωή και παραμένουν αδήλωτοι εθνομάρτυρες δεν θα επιτρέψουμε όσο βέβαια μπορούμε να θολώνουν τον αγώνα μας, τα μανιτάρια της παλιάς δικτατορίας της στέρησης ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών!!

Αυτό έχει μείνει παρακαταθήκη στα παιδιά μας, στα εγγόνια μας και συνέχεια στις επόμενες γενιές!

Τιμή και δόξα

Αιωνία τους η μνήμη...

Κωνσταντίνος Ευάγγελος Μίσσιος

[1] Τα Καμίνια είναι παλιό τοπωνύμιο στην έξοδο τού χωριού. Εκεί στη ρεματιά στη μέση τού δρόμου είχαν στημένα τα πολυβόλα στον αυχένα. Είναι στην άκρη τού χωριού, δίπλα στο Μνημείο είναι το ρέμα πάνω στο δρόμο πού πάει για Λιμπόχοβο.

Για το μνημείο έχω κάνει πόλεμο με το σύστημα μέχρι πού κινδύνεψα αλλά τελικά είχα δίπλα την αείμνηστη μάνα μου και πολλούς άλλους και το σήκωσαν με αγώνα.

Το μνημείο αναρτήθηκε το 1982.

Πρώτον αγωνιζόμουν για το μνημείο πολλά χρόνια.

Δεύτερον δεν δίνανε υποτροφία για το πανεπιστήμιο στον άριστο γιο μου με 20 βαθμό, δεν περίσσευε από τα κομματικά σκυλιά.

Όταν είδα ότι δε μπόρεσα να τα βγάλω πέρα, πήρα απόφαση με τη έγκριση της μάνας μου και της γυναίκας μου να πάμε για διαμαρτυρία οικογενειακώς στα Τίρανα στο δικτάτορα.

Οχταμελής με πέντε παιδιά, μάνα, γυναίκα ντουγρού στα Τίρανα.

Δυσκολίες, λεωφορείο και τρένο φτάσαμε και πιάσαμε ξενοδοχείο.

Την αυριανή ήμαστε στη κεντρική επιτροπή όλη η οικογένεια.

Ζητάμε να περάσουμε πάνω στον όροφο.

Το προσωπικό τής υπηρεσίας πανικοβλήθηκε με την παρουσία μας και χτύπησε τηλέφωνο στους προϊστάμενους.

Ένας στρατιωτικός κατέβηκε και μετά από χειραψία με ρώτησε “ποιο είναι το πρόβλημα σας”.

Τού απάντησα ότι τα προβλήματά μας μόνο ο αρχηγός μπορεί να τα λύσει.

Άρχισε να πιέζει με διάφορους τρόπους αλλά έχω τού το έκανα σαφές ότι εδώ θα μένουμε μέχρι να μάς δώσει κάποιος τη δικαίωση.

Είδε τη κατάσταση και υποχρεώθηκε να μιλήσει με ανώτερο και τον διατάζει να αφήσει εμένα και τη μάνα μου (θεός σ’χωρέστην) να πάμε στα υψηλά κλιμάκια.

Μάς περίμενε η γραμματέας του.

- Ήθελα να μιλούσα στον αρχηγό, της είπα, εσείς δεν νομίζω να με καταλάβετε.

- Θέλω να σε ακούσω, μού είπε.

- Εντάξει, ακούστε με της είπα. Έχω δυο μέρες πού γυρίζουμε οχταμελής οικογένεια για να έρθουμε εδώ για δυο ζητήματα σοβαρά. Για τον πατέρα μου και το παιδί μου.

Αν συμφωνείτε με τούς τοπικούς παράγοντες και εσείς, ανοίξτε μου δρόμο να φέρω από έξω μηχανικούς για το μνημείο καθώς και δρόμο στο εξωτερικό για τις σπουδές τού παιδιού μου.

[2] Για τους εκτελεσμένους ευθύνεται και η ηγεσία των Παρτιζάνων που ήρθαν σε αντιπαράθεση με τον ΕΔΕΣ του Ζέρβα και τη ΜΑΒΗ. Στους εκτελεσμένους της Γλίνας είναι και τα δυο αδέρφια της μάνας μου. Στη ΜΑΒΗ ήταν πολλοί από το χωριό μου, τη Βραχογοραντζή. Έναν από αυτούς τον τιμώρησαν με 9 χρόνια φυλάκισης και δυο από αυτούς τους ντεμασκάρισαν (δημόσια διαπόμπευση, απειλητική προειδοποίηση για σύλληψη και φυλάκιση ή εξορία).