Η Χιμάρα χάνεται
Η Χιμάρα χάνεται
Πέρυσι τέτοια εποχή και με ανακοίνωση του Παρατηρητήριου «Ὁι Απ' Έδω» γράφονταν μεταξύ άλλων: «(…) αποκαλύφθηκε η αδυναμία του κράτους στο οποίο ανήκει διοικητικά η Εθνική Ελληνική Μειονότητα να προστατέψει τα δάση της, τις εκκλησίες της, τα σπίτια, τα χωριά, τους ελαιώνες, τα ζώα και τις περιουσίες της. Δικαιολογημένοι φόβοι εκφράζονται από πολλούς πως, οι φωτιές αποτελούν τον επίλογο του αφανισμού της, ειδικά μετά την ψήφιση του νόμου 20/2025 και την οικοπεδοφάγο απόφαση του Εθνικού Συμβουλίου Εδαφών και Υδάτων, στο οποίο προεδρεύει ο κ. Ράμα για τον αποχαρακτηρισμό των καμένων περιοχών που έχουν δενδροκαλλιέργειες. Ο νόμος 20/2025 δίνει τη δυνατότητα σε επιχειρηματίες να αποκτήσουν, με συμβολικό τίμημα ενός (1) ευρώ, εκτάσεις πολλών στρεμμάτων σε ορεινές περιοχές, ενώ παράλληλα παρέχει στους πρώτους 500 επενδυτές το προνόμιο φορολογικής απαλλαγής για δέκα χρόνια».
Στην περίπτωση της πρόσφατης πυρκαγιάς στη Χιμάρα, η οποία κατέκαψε κυρίως ελαιώνες και λίγα σπίτια, από την περιοχή του Ποταμιού έως την πλαγιά κάτω από την Αθαλιώτισσα, τα αποτελέσματα θα φανούν άμεσα. Τα πλημμυρικά φαινόμενα, η διάβρωση του εδάφους, η καταστροφή του τοπίου σε συνδυασμό με την ζημιά σε ένα παραδοσιακό και αρχέγονο τοπίο, μπορεί να μην είναι τα μοναδικά. Διάχυτος είναι ο φόβος να ενταθούν οι πιέσεις για αλλαγή ιδιοκτησίας και αλλαγή χρήσης της γης ώστε «επενδυτές» κάθε είδους (και υπηκοοτήτων), να θεωρήσουν το χρόνο και την καταστροφή ως ευκαιρία για την ανάδυση διαφόρων ειδών «επιχειρήσεων» - όχι αναγκαστικά και μόνον στον στενό τουριστικό τομέα.
Οι φόβοι μας, όπως και πολλών Χιμαραίων, αιτιάζονται σε απτά γεγονότα:
Ολόκληρη η ακρογιαλιά της Χιμάρας – όπως και ολόκληρης της Επαρχίας – έχει τουριστικοποιηθεί με σκοπό την ικανοποίηση ενός μοντέλου μαζικού τουρισμού. Οι ντόπιοι κατά ένα μεγάλο μέρος είναι περιθωριοποιημένοι, σε πατρογονικά σπίτια τα οποία αμφισβητούνται από τις αρχές και όπου δύσκολα θα λάβουν άδεια για την οποιαδήποτε εργασία επισκευής. Οι γνωστοί «επενδυτές», ήδη υπολογίζουν τους χρόνους απόσβεσης των «επενδύσεών» τους ή το ξέπλυμα των χρημάτων. Τώρα πια απλώνουν τις αρίδες τους στα καταπατημένα, πίνουν τσίπουρα και μπύρες δοξολογώντας την «κατάσταση» και τον πανύψηλο αρχηγό τους και οικτίρουν τους ντόπιους που τόσο εύκολα εντέλει τούς πήραν τις περιουσίες – ρίχνοντάς τους μερικά κόκαλα. Οι ίδιοι οι Χιμαραίοι, στην πλειοψηφία τους παραμένουν εκτός των προγονικών εδαφών τους. Μερικοί από αυτούς επισκέπτονται κάπου -κάπου τα σπίτια και τους συγγενείς τους, ως «τουρίστες με πλεονεκτήματα», πια… Κάποιοι κατόρθωσαν να μετέχουν κατά τι στην τουριστική κοσμογονία. Κάποιοι άλλοι παραμένουν πεισματικά στον τόπο τους, μάλλον περιθωριοποιημένοι.
Τα μεγάλα αφεντικά έχουν κάνει τους λογαριασμούς τους και με την (ένοχη) ανοχή της Δύσης, έχουν καταφέρει να ελέγξουν το Δήμο, να εξουδετερώσουν τον Φρέντη Μπελέρη που θεωρούσαν ότι ως ηγετική φυσιογνωμία θα δυσκόλευε την εφαρμογή των σχεδίων τους (με την συνδρομή της ελλαδικής κυβερνητικής πολιτικής). Οι ίδιοι οι Χιμαραίοι προορίζονταν να μετατραπούν σε μια φολκορικού τύπου μειονότητα – ατραξιόν με περιθωριακούς ρόλους. Επίφοβοι βέβαια ακόμα, λόγω ιστορικού παρελθόντος όπως λόγω της ύπαρξης προσώπων που αναλαμβάνουν αγωνιστικές ευθύνες σε μια Χιμάρα που γρήγορα μετασχηματίζεται. Οι καταστροφές στη φύση της και η ανέγερση κακόγουστων τουριστικών κτιρίων, ο βίαιος εποικισμός είναι σημεία έκλειψης της Χιμάρας.
ΥΓ: Να μην ξεχνούμε πως ακόμα και το στάδιο της Χιμάρας «οικοπεδοποιήθηκε»!
Πρωτοβουλία Παρατηρητήριο οι Απ' Έδω
Για τον Ιστορικό και Γηγενή Ηπειρωτικό Ελληνισμό
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου